Gestript (november 2019)

Ik kwam ze tegen toen ik dode bomen aan het rooien was in mijn boekenkast; een hele stapel Suske en Wiskes. Niet dat me dit nou verbaasde; als kind al was ik dol op strips en vanwege mijn ook toen al zeer beperkt budget was het nu opduikelen van de rode boekjes minder verrassend dan wanneer ik karrevrachten Asterixen aangetroffen zou hebben. Die waren weliswaar stukken gewilder maar ook dubbel zo duur. Mijn voorliefde voor stripverhalen was zelfs zodanig dat ik met een schoolvriendje een stripbibliotheek oprichtte. In de praktijk kwam het er op neer dat we elkaars strips lazen en daarvoor een ingewikkelde administratie voerden.

Ik bladerde de beduimelde beeldverhalen eens door en mij vielen kletterend toch enige schellen van de ogen. Tante Sidonia bijvoorbeeld, toen al een toonbeeld van genderneutraliteit zonder tiet of kont, woont samen met een nichtje; Wiske, een te vroegwijs wicht à la Greta Thunberg met een ongezonde fetisj voor een lappenpop. Ze bieden onderdak aan Suske van het eiland Amoras, een jongeman van dubieuze komaf. Onduidelijk is of hij wel beschikt over een verblijfsvergunning. Je moet er tegenwoordig maar eens mee komen; een viriele puber van ver weg over de vloer halen terwijl je een tienermeid in huis hebt. De grootvader van het jong blijkt ook nog eens een alcoholverslaafde te zijn die nota bene zijn fles aan een ketting meezeult. Tegenwoordig zouden we voor een dergelijke junk professionele hulp zoeken, maar dat terzijde.

Deze Sidonia lijkt een vage latrelatie te hebben met een zekere Lambik, een blaaskaak van twijfelachtig allooi zonder vaste woon of verblijfplaats. Later blijkt deze meneer toch meer van de mannenliefde te zijn want plots hokt hij met ene Jerom, een soort missing link met het postuur en de vocabulaire van Arnold Schwarzenegger. Hoewel ze niet eens in huizen op wieltjes wonen blijft ook hier wazig hoe het hele zootje aan de kost komt, terwijl ze het er allemaal toch goed van nemen. De enige die een vorm van arbeid verricht lijkt draaideurcrimineel Krimson te zijn die, net als in 'real life', vaak opgepakt maar blijkbaar nauwelijks bestraft wordt; in het volgende deel is hij weer gewoon van de partij.

En wij mochten dat allemaal lezen…

De boekhouding van onze bibliotheek blijkt achteraf toch niet zo waterdicht te zijn geweest; in het eerste boekje dat ik opensloeg stond met kinderlijke hanenpoten de naam van mijn stripmaat gekalkt.

 

Ik zie, ik zie... (december 2019)

Een voordeel van slapeloosheid is dat je terechtkomt bij tv-programma’s waar je anders overheen zapt. Zo viel ik vannacht binnen bij ‘Dit is mijn toekomst’, dat kijkers probeert te verleiden een betaalnummer te bellen. Een wereld ging voor me open.

Helderzienden, mediums, tarotleggers; het hele zwikkie bleek daar voor me klaar te staan. Indachtig het feit dat vandaag mijn bejaarde Opel naar de APK moest en ik daar niet helemaal gerust op was, besloot ik te bellen. Ik koos voor ene Rachel die gespecialiseerd was in helderziendheid, lenormandkaartlegging (ik heb wel iets met Franse zangers) en rouwverwerking. Vooral dat laatste leek me, gezien de staat van het barrel, van belang.

Ik had niet verwacht ’s nachts tegen een uur of vier iemand aan de lijn te krijgen maar dat was duidelijk geen probleem; helderziendheid gedijt blijkbaar prima in het donker. Rachel bleek een Limburgse te zijn (heb ik weer; zo’n slecht Duits sprekende Belgische) die naar eigen zeggen meteen ‘in mijn energie stapte.’ Ik keek eens naar de deur maar die bleef gelukkig dicht. Ze vertelde dat ze maar gelijk begon met ‘de healing’. Ik onderdrukte de neiging buiten te gaan kijken of ze nieuwe schokbrekers onder het vehikel aan het schroeven was.

“Er is iemand van u heengegaan, klopt dat?” Afgezien van het feit dat ik het ‘klopt dat?’ een vreemde vraag vond voor een helderziende, moest ik haar gelijk geven. Een van mijn maten was, na het leegdrinken van mijn koelkast, een paar uur geleden vertrokken.

“Die is vrij plotseling omgevallen, klopt dat?” Verdomme, ze had het alweer bij het rechte eind. Niet dat het omvallen raar was na een kistje bier en de nodige borrels, maar hoe kon zij dat zomaar weten?

“Hij laat u weten dat het goed met hem gaat en dat hij in vrede rust.” Kijk, dat stelt een mens gerust, ik had zo mijn twijfels toen hij hier voor de deur zijn fiets de heg in stuurde.

“Toch stel ik voor dat u vanmiddag terugbelt voor een uitgebreide healing.” Dat leek me een goed plan; als de Opel niet door de keuring komt kan ze gelijk aan de slag.

 

Stik, stof! (december 2019)

Ik heb het onderhand helemaal gehad met dat stikstofgeouwehoer, om maar te zwijgen over alle gekrakeel over pfas. Van dat laatste had ik een paar maanden terug sowieso nog nooit gehoord. De eerste keer dat ik dat pfas in een artikel onder ogen kreeg dacht ik nog dat ik het verkeerd gelezen had en dat het ging over een familie van huisopwielekesbewoners die met enige regelmaat voorbij komt in de platvloerse programma’s van peterrdevries en zijn evenzo vieze consorten.

Maar goed, even terug naar die vermaledijde stikstofcrisis. Naar mijn idee is het gewoon een door de politiek bedacht probleem dat door een wereldvreemde rechter bindend is gemaakt. Alweer zo’n totale miskleun van politiekelingen die op een kwaaie dag zelf maar wat regels over stikstof opstelden waar niet eens een standaardnorm voor was, waar ook nergens internationale afspraken over te bekennen waren en waar onze buurlanden zich nog niet misschien druk over maakten. Deze zelf uitgevonden regeltjes (die eigenlijk gewoon neergepend waren om jankende geitenwollen sokken en blèrende beestenknuffelaars bij varkens opstapelende boeren weg te houden?) werden vervolgens uiteraard niet gehandhaafd (waarom zouwe we ook?) maar ergens onderin een la in een Haags ministerie geflikkerd.Daar bleven ze braaf onschuldig liggen te wezen, totdat een malloot ze onverhoeds tegenkwam en ermee naar de rechter stapte. En die naïeve salonjurist kwam tot de onzalige conclusie dat je natuurlijk wel moet handhaven wat je als beleid op papier zet. Juist ja, en nu zitten wij met de ellende.

En jawel, alleen wij. Waar hier alles stil ligt, wordt een paar honderd meter verderop in Duitsland aan de andere kant van zo’n heilig verklaard Natura2000-gebied gewoon doorgeboerd en doorgebouwd. En hier in Nederland? Hier wordt niet doorgeboerd maar voornamelijk doorgeouwehoerd. Van ons allemaal wordt namelijk verwacht dat we een ongebreideld vertrouwen hebben in die politieke karikaturen die zelf bij god niet weten wat ze aan het doen zijn. Maar die zich nu wel gruwelijk hypocriet opwerpen als de bevlogen oplossers van een probleem wat ze helemaal zelf in mekaar gedraaid hebben. Het lijkt eens te meer geen kwestie van werk hebben, maar van werk houden.

Maar goed, wij onnozelaars, wij schikken ons wel weer. En we gaan straks allemaal zonder mekkeren een nieuwerwetse stikstofzuiger aanschaffen die binnenkort zonder twijfel op de markt gaat komen. Of zoiets. Want dat er wat slimme gasten dik geld gaan verdienen aan dit hele verhaal staat voor mij als een paal boven water.